Da batalla de Rroçauales
et da morte de Rrulã
et dos outros lidadores
(...) Et desi tomou o corno et começou de tãger se viinria algûus dos seus cristiãos que jaziã ascondudo[s] cõ medo dos mouros que jaziã êno monte; ou se volueriã ali onde el jazia, algûus d’aqueles que ja pasarã os portos, para estar êna sua morte, et para tomar a sua espada et o seu caualo et yr depos os mouros se poderia algûus matar. Et moy rregeo tãgeo o corno, que pero que era de marfil que o fendeu cõ o bafo, et a el quebrantouselle as veas do pescoço et os nerueos.
Et Calrros oyo a voz do corno hu siia cõ sua osten et era d’ali onde estaua Rrulan oyto milias en que chamã o "Val de Calrros". Et quando o oyo Calrros mãdou gisar os seus et quisera yr alo mais Galarõ que sabia a treyçõ, diso:
—Señor, nõ vaas alo ca nõ he nada, ca por ligeira cousa acustumaua Rrulã de tãger o corno, ca el nõ ha mester agora tua ajuda, que el anda agora apos hûu veado tangendo o corno.Ay que mao cõsello et que enganoso de Galarõ treeydor! Et que semellauele treeyçõ de Judas!
Et en jazêdo asi Rrulã êno prado sobre la erua, avia tã grã sede que mayor nõ podia, et nõ podia auer agoa. Et entõ chegara ja Baldouî et el fezera sinal que lle buscase agoa, et Baldouî buscou andando de hûu cabo et do outro et nõ na pode achar et que nõ avia y senõ morte...ergueu a mão et beeyzeo. Cõ medo de o nõ mataren os mouros et caualgou êno caualo de Rrulan et leixoo et foyse a buscar a oste de Calrros et era ja pasada. Et despois que se el foy chegou Trediquo hu jazia Rrulan et começou moyto de chorar sobre el, et disolle que se cõfesase de seus peccados. Et el en ese dia cõfesarase et rreçebera o corpo de Deus ante que entrase êna lide. Et era en aquel tenpo custume que todo los que aviã de lidar que se confesauã a seus bispos et a seus clerigos et deles rreçebiã o corpo de Deus ante que entrasen êna lide. Entõ Rrulan martere de Ihesucristo alçou os ollos ao çeo et diso:
—Señor Ihesucristo, por cuja creêça eu leixei a
mîa terra et vin a estas terras estrayas por enxaltar a cristianidade,
onde eu moytas lides vinçi dos mouros porla tua grraça, et
onde eu moytas chagas et deostos et pelejas et escarnos et caenturas et
cãsaço et fame et frio et moytos outros traballos padeçin,
encomêdoche, Señor, esta mîa alma en esta ora en que
jasco, ca asi como por mî et por los peccadores quiseste naçer
et morrer en cruz et seer soterrado en moymento, et deçer aos Infernos
et quebrantarlos et tirar ende os teus santos, et ao tercer dia rresurgir
d’ontre os mortos et despois sobir aos çeos que nûca forõ
desanparados da tua presença et da tua santidade; asi a mîa
alma, Señor, por la tua misericordia seja liure da morte perdurauele
que he o Inferno.
Source: José Luis Pensado (ed.) (1958): Miragres de Santiago. Anejo 68 da R.F.E. Madrid, pp.145-8.
Galician
Medieval Texts
Galician
Main Page
Modern
Romance Languages Main Page
Orbis Latinus
Main
Page
This page is part of Orbis
Latinus
© Zdravko Batzarov