| Meendiño |
Sedia-m’eu na ermida de San Simion
e cercaron-mi as ondas, que grandes son:
eu atendend’o meu amigo,
eu atendend’o meu amigo!
Estando na ermida ant’o altar,
[e] cercaron-mi as ondas grandes do mar:
eu atendend’o meu amigo!
eu atendend’o meu amigo!
E cercaron-mi as ondas, que grandes son,
non ei [i] barqueiro, nen remador:
eu atendend’o meu amigo!
eu atendend’o meu amigo!
E cercaron-mi as ondas do alto mar,
non ei [i] barqueiro, nen sei remar:
eu atendend’o meu amigo!
eu atendend’o meu amigo!
Non ei i barqueiro, nen remador,
morrerei fremosa no mar maior:
eu atendend’o meu amigo!
eu atendend’o meu amigo!
Non ei [i] barqueiro, nen sei remar
morrerei fremosa no alto mar:
eu atendend’o meu amigo!
eu atendend’o meu amigo! |
| |
|
| Source: José Joaquim Nunes
(ed.) (1926): Cantigas d’amigo dos trovadores galego-portugueses.
Vol. II. Coimbra: Imprensa da Universidade. Reimpresión: New York,
Kraus Reprint, 1971, pp. 229-230. |
| |
|
| |
|
| Martin
Codax |
Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo!
e ai Deus, se verrá cedo!
Ondas do mar levado,
se vistes meu amado!
e ai Deus, se verrá cedo!
Se vistes meu amigo,
o por que eu sospiro!
e ai Deus, se verrá cedo!
Se vistes meu amado
por que ei gram cuidado!
e ai Deus, se verrá cedo! |
| |
|
| Source: José Joaquim Nunes
(ed.) (1926): Cantigas d’amigo dos trovadores galego-portugueses.
Vol. II. Coimbra: Imprensa da Universidade. Reimpresión: New York,
Kraus Reprint., 1971, p. 441. |
| |
|
| |
|
| Payo
Gómez Chariño |
As ffroles do meu amigo
briosas uan no nauyo
E uanss’as frores
d’aquí ben con meus amores,
idas som as frores
d’aquí ben con meus amores.
As ffrores do meu amado
briosas uan no barco.
E uanss’as frores
d’aquí ben con meus amores,
idas som as frores
d’aquí ben con meus amores.
Briosas uan eno navío
para chegar ao ferido.
E uanss’as frores
d’aquí ben con meus amores,
idas som as frores
d’aquí ben con meus amores.
Briosas uan eno barco
pera chegar ao fossado.
E uanss’as frores
d’aquí ben con meus amores,
idas som as frores
d’aquí ben con meus amores.
Pera chegar ao ferido
seruirmi, corpo uelido.
E uanss’as frores
d’aquí ben con meus amores,
idas som as frores
d’aquí ben con meus amores.
Pera chegar ao fossado
(de) seruirmi, corpo loado.
E uanss’as frores
d’aquí ben con meus amores,
idas som as frores
d’aquí ben con meus amores. |
| |
|
| Source: Armando Cotarelo Valledor
(ed.) (1934): Cancionero de Payo Gómez Chariño. Madrid,
Librería General de Victoriano Suárez. Revisado: prólogo
e apéndices de Enrique Monteagudo Romero. Xunta de Galicia, pp.
359-360. |
| |
|
| |
|
| Airas
Nunez |
Bailemos nós ja todas tres, ai amigas,
so aquestas avelaneiras frolidas,
e quen for velida como nós, velidas,
se amigo amar,
so aquestas avelaneiras frolidas
verrá bailar.
Bailemos nós ja todas tres, ai irmanas,
so aqueste ramo d’estas avelanas,
e quen for louçana como nós, louçanas,
se amigo amar,
so aqueste ramo d’estas avelanas,
verra bailar.
Por Deus, ai amigas, mentr’al nom fazemos,
so aqueste ramo frolido bailemos,
e quen ben parecer como nós parecemos,
se amigo amar,
so aqueste ramo, sol que nós bailemos
verra bailar. |
| |
|
| Source: Giuseppe Tavani (ed.)
(1993): A poesía de Airas Nunez. Trad.: R. Álvarez
Blanco. Vigo: Galaxia, p. 112. |
| |
|
| |
|
| Pero
Meogo |
Levóus’a louçana,
levóus’a velida,
vai lavar cabelos
na fontana fría,
leda dos amores,
dos amores leda.
Levóus’a velida,
levóus’a louçana,
vai lavar cabelos
na fría fontana,
leda dos amores,
dos amores leda.
Vai lavar cabelos
na fontana fría,
passou seu amigo
que lhi ben quería,
leda dos amores,
dos amores leda.
Vai lavar cabelos
na fría fontan,
passa seu amigo
que muit’a amava,
leda dos amores,
dos amores leda.
Passa seu amigo
que lhi ben quería,
o cervo do monte
a augua volvía,
leda dos amores,
dos amores leda.
Passa seu amigo
que muito amava
o cervo do monte
volvía a augua,
leda dos amores,
dos amores leda. |
| |
|
| Source: Xosé Luís
Méndez Ferrín (ed.) (1966): O cancioneiro de Pero Meogo.
Vigo: Ed. Galaxia, pp. 159-160. |
| |
|
| |
|
| Joan
Airas de Santiago |
Todalas cousas eu vejo partir
Todalas cousas eu vejo partir
do mund’ en como soian seer,
e vej’ as gentes partir de fazer
ben que soian, ¡tal tempo vos ven!,
mais non se pod’ o coraçon partir
do meu amigo de mi querer ben.
Pero que ome part’ o coraçon
das cousas que ama, per bõa fe,
e parte-s’ ome da terra ond’ é,
e parte-s’ ome d’ u gran[de] prol ten,
non se pode partilo coraçon
do meu amigo de mi [querer ben].
Todalas cousas eu vejo mudar,
mudan-s’ os tempos e muda-s’ o al,
muda-s’ a gente en fazer ben ou mal,
mudan-s’ os ventos e tod’ outra ren,
mais non se pod’ o coraçon mudar
do meu amigo de mi querer ben. |
| |
|
| Source: José Luis Rodríguez
(ed.) (1980): El cancionero de Joan Airas de Santiago. Universidade
de Santiago de Compostela. Anexo 12 de Verba, p. 142. |